Skip to content

Sterlingstél

Við erum búin að skemmta okkur konunglega síðustu daga með litlu systur minni í glampandi sólskini og hita. Við erum búin að borða á okkur gat, móka í garðinum og gægjast í sum skemmtilegustu hverfi Brooklyn. Það er svo gaman að fá gesti að heiman – sérstaklega þá sem verða jafn yfir sig hrifnir af hverfinu okkar og við.

Þó að ég megi ekki snerta áfengi þessa dagana þá þýðir það ekki að Vesturheimseldhúsið sé uppiskroppa með hráefni í hanastél og mér finnst (svona næstum því) jafn gaman að blanda þau þrátt fyrir ,ástandið’. Við höfum búið til nokkra stórgóða kokteila hérna úti – t.d. bjórgarítu og mojito – og Embla og Elmar ábyrgjast að þessi sé reglulega góður. Hann er ekki yfirþyrmandi – ekki of sætur, ekki of áfengur (þó það megi alltaf bæta meira gini í drykkinn fyrir þá sem vilja mjög áfenga drykki) – og jarðarberin og basilíkan eru skemmtileg bragðblanda.

SJÁ UPPSKRIFT

Frönsk súkkulaðibaka með ferskum berjum

Systir mín elskuleg kemur í heimsókn til okkar á morgun og verður alveg í heila viku. Ég á erfitt með að beisla spenninginn og hlakka alveg óendanlega mikið til að sýna henni hverfið okkar og Brooklyn. Þetta er í þriðja skiptið sem hún kemur í heimsókn til okkar en hún hefur alltaf verið einstaklega óheppin með veður. En núna loksins virðist veðurspáin ætla að vera okkur hliðholl með tilheyrandi sól, blíðu og hita. Ég sé fram á góða letilega daga í garðinum og skemmtileg kvöld í bjór- og víngörðum Brooklyn (þar sem ég verð auðvitað með sódavatn í hönd eins og þægri óléttri konu sæmir).

Ég bjó til þennan fallega eftirrétt þegar við fengum til okkar góða gesti í mat. Þessi baka er svolítið tímafrek í ferli en er þó mjög einföld og erfitt að klúðra henni. Skelin er búin til með góðum fyrirvara og þarf tíma til að kólna alveg áður en henni er stungið inn í ofn. Kremið er fljótlagað og svo þarf bara að skera  niður fersk ber og dreifa yfir toppinn. Bakan er ofboðslega ljúffeng og er sérstaklega heppileg fyrir þá sem fá ekki nóg af dökku súkkulaði. Ég bjó hana til um morguninn og geymdi inni í ísskáp þar til ég bar hana fram fyrir gesti um kvöldið og var fegin því að þurfa ekki að hafa áhyggjur af því að tímasetja eftirréttinn þannig að hann færi beint úr ofni á borð. Það er samt mælt með að bakan sé borin fram samdægurs en hún heldur sér ágætlega inni í kæli í 2 til 3 daga.

SJÁ UPPSKRIFT

Auðveld rabarbarasulta

Takk kærlega fyrir góð viðbrögð við búsáhaldafærslunni um daginn! Ég hafði mjög gaman af því að lesa hvað er í uppáhaldi hjá ykkur og plotta þannig næstu áhaldakaup.

Ég held að ég geti núna (loksins!) lýst því yfir að sumarið er komið til New York. Við löbbuðum á bændamarkaðinn snemma í morgun í glaðasólskini og ég var ekki lengi að rífa mig úr peysunni og sjá eftir því að hafa dregið á mig gallabuxur áður en ég fór út. Markaðurinn var þéttpakkaður af fólki, jarðarberjum, aspasi og ýmsu góðgæti. Í hverri viku spretta líka upp fleiri sölustandar sem selja vín, kjöt, ávexti, blóm og fleira. Það er gott að búa í Brooklyn.

Ég kippti með mér tveimur rabarbarastilkum á leiðinni úr búðinni í dag án þess að vera búin að ákveða hvað ég vildi gera við þá. Þegar heim var komið uppgötvaði ég að við gleymdum að kaupa sultu í búðinni og þá voru örlög rabarbarans ráðinn. Ég studdist við uppskrift úr einni uppáhaldsmatreiðslubókinni minni, Jamie at Home, og klukkutíma seinna var ég komin með þessa dýrlegu og einföldu sultu sem má nota á brauð og vöfflur eða út í hafragrautinn og jógúrtið. Ég átti vanillubaun upp í skáp en það má nota vanillusykur í stað sykurs eða sleppa vanillunni alfarið.

[Uppfært: Sykurmagnið í uppskriftinni virðist kannski ekki mikið miðað við magn rabarbara en við Elmar erum sammála um að sultan er alls ekki of súr heldur fær rabarbarinn kannski að njóta sín betur þar sem sultan er ekki dísæt.]

SJÁ UPPSKRIFT

Búsáhöld

Ég fékk tölvupóst um daginn þar sem lesandi spurði mig út í uppáhaldseldhústólin mín og hvaða tól eru mér nauðsynleg. Mér fannst þetta áhugaverð spurning þar sem ég finn ýmsar leiðir til að réttlæta innkaup á tólum og tækjum fyrir eldhúsið. Og þó að flest innkaupin hafi átt rétt á sér þá verð ég líka að viðurkenna að sumt hefur ekki reynst mjög vel – eins og hunangsskeiðin sem ég er ekki ennþá farin að skilja verkfræðina á bak við eða hálfmánahnífurinn sem liggur aftast í skúffunni. Þessi tækjagleði mín í eldhúsinu hefur áhrif á innkaup mín á flestu öðru – ég t.d. sleppi því að kaupa mér nýja skó eða flíkur því mér finnst mikilvægara að kaupa mér mandólín eða nýtt viðarbretti. Því er erfitt að gera upp á milli þess sem ég kann varla að vera án í eldhúsinu lengur og þess vegna er hérna (tada!) listi yfir það besta og ,nauðsynlegasta‘ sem leynist í Vesturheimseldhúsinu (í engri sérstakri röð).

1. Ofnhitamælir:  Ég gæti ekki verið án ofnhitamælis og vil ekki hugsa til þess einu sinni. Málið er að margir ofnar eru ekki rétt stilltir. Ég hef aldrei búið í íbúð þar sem ofninn hefur ekki verið langt frá því hitastigi sem ég í sakleysi mínu hélt að ég væri að stilla hann á. Gasofninn sem við erum með hérna í Brooklyn er öfgafyllsta dæmið um þetta til þessa en hitastigið inni í ofninum er 20 – 25°C heitara en stillingin á ofninum sýnir.

2. Rifjárn, gróft og fínt:  Eftir að ég eignaðist fyrsta Microplane rifjárnið mitt þá var ekki aftur snúið. Ég mun líklegast aldrei eiga aðra tegund af rifjárni. Ég á fínt rifjárn sem ég nota fyrir krydd, – eins og kanilstangir og múskathnetur – börk á sítrusávöxtum og þegar ég vil rífa harðan ost í fíngerðar ræmur. Ég á líka gróft sem ég nota fyrir grænmeti, ost, súkkulaði, engifer o.fl. Rifjárnin eru mjög beitt og endast mjög vel. Ég er ekki orðin mikil merkjamanneskja þegar það kemur að eldhúsinu en ég get óhikað mælt með Microplane.

3. Góð matvinnsluvél:  Ég keypti mér netta matvinnsluvél fyrir peninginn sem móðurfjölskylda mín gaf okkur í brúðkaupsgjöf og ég hef alls ekki séð eftir því. Ég nota vélina mjög mikið og mér finnst hún orðin alveg ómissandi. Hún er fljót að rífa niður og sneiða osta, lauk og annað grænmeti og ég nota hana til að búa til pastasósur, brauðmylsnu, salsa verde, bökudeig, pastadeig og margt fleira. Vélin sem við eigum er Kitchenaid og ég er einstaklega ánægð með hana.

4. Sítruspressa:  Embla Ýr systir mín gaf mér þessa sítruspressu þegar hún var í heimsókn hjá okkur síðasta vor og hún er notuð óspart í eldhúsinu. Ég er reyndar mikill sítrusfíkill og bý reglulega til límónaði, læmónaði, áfenga drykki sem þurfa mikið af límónum og kökur sem krefjast þess að maður kreisti heil ósköp af sítrónusafa. Pressan þrýstir öllum safanum í gegnum göt sem hindra að steinar og mikið aldinkjöt fari úr ávextinum í glasið. Hún er alveg frábær.

5. Hvítlaukspressa sem virkar:  Elmar horfði á mig með efasemdar- og hneykslunarsvip þegar ég kom fyrst heim úr uppáhaldsbúsáhaldabúðinni minni með hvítlaukspressuna okkar. Hann fullyrti að hann hefði aldrei notað hvítlaukspressu sem krefðist minni fyrirhafnar en að afhýða rif og saxa. Í dag mun Elmar vera fyrstur manna til að viðurkenna að þetta er eitt uppáhaldseldhúsáhaldið hans. Það þarf ekki að taka hýðið utan af hvítlauksrifinu áður en það er sett í pressuna og það þrýstir bókstaflega öllum hvítlauknum út og skilur einungis eftir hýðið. Nú veit ég ekki hvort þessi tiltekna tegund fæst heima á Íslandi en það er hægt að panta af Amazon eða hreinlega fá búsáhaldabúðina ykkar til að flytja hana inn. Pressan hefur ratað í ófáa gjafapakka frá okkur undanfarin ár.

6. Húðaður steypujárnpottur:  Ég hef skrifað oft um járnpottinn minn á þessari vefsíðu og það er ekki að ástæðulausu. Þetta er ein sniðugasta fjárfesting mín í eldhúsinu. Potturinn sem getur farið beint af hellu inn í ofn, leiðir hitann jafnt og vel, virkar á allar eldavélarhellur og er svo fagur að hann er hin mesta prýði á borðstofuborðinu. Svona pottar eru til í öllum verðflokkum – IKEA framleiðir svona pott, ég á ódýran pott frá Lodge en mig dreymir um að eiga einn frá Staub eða Le Creuset.

7. Steypujárnpanna:  Svona pönnur eru alveg fáránlega ódýrar hérna í Bandaríkjunum miðað við að með réttri meðhöndlun geta þær enst í margar kynslóðir. Mig langar voðalega lítið til að teygja mig í ódýru teflonhúðuðu IKEA pönnurnar mínar eftir að þessi panna kom í eldhúsið. Ég lofa ykkur því að engin panna mun snöggsteikja steik eins fallega og sjóðandi heit járnpanna, pönnukökurnar fá gyllta og stökka skorpu og allt kjöt verður betra steikt á pönnunni. Og þegar þið eruð ekki að nota hana þá má nýta hana sem æfingarlóð – þessar pönnur eru þungar.

8. Hnífabrýni:  Þetta er nýjasta (og ein ódýrasta) viðbótin í tólaskúffuna okkar og ég skil ekki af hverju ég beið svona lengi með að eignast svona brýni. Við eigum ódýra hnífa sem eru fljótir að missa bit og gera það að verkum að oft hef ég kreist allan safa úr tómötum við það að reyna að skera í gegnum þá. Þetta brýni er mjög einfalt í notkun og gerir eggina mjög beitta með nokkrum strokum.

9. Tangir:  Mér líður eins og ég sé næstum því handalaus þegar ég lendi í eldhúsi án tanga. Tangirnar eru eins og hitaþolin framlenging á höndunum og við notum þær daglega. Við eigum tvennar – einar stuttar úr málmi og aðrar langar sem eru sílíkonhúðaðar í endana. Í rauninni þarf maður bara þessar sem eru með sílíkonenda (því þær fara vel með húðaðar pönnur og potta) en ég nota líka málmtangirnar mikið.

10. Góð hrærivél:  Þetta eldhústæki er kannski ekki bráðnauðsynlegt. Ég var án hrærivélar í nokkur ár og notaði einungis hræódýran handþeytara með ágætis árangri. En fyrir þau okkar sem baka mikið þá felst mikill tíma- og vinnusparnaður í að eiga svona græju. Mér þykir vandræðalega vænt um fölgrænu KitchenAid vélina mína, strýk henni reglulega og sakna sko ekki þeirra daga þar sem ég stóð yfir skál af smjöri og sykri í fleiri mínútur með handþeytarann í annarri og tímarit í hinni (ég er ekki þolinmóð sál).

[Ég get eiginlega ekki lokið þessari færslu án þess að minnast á nokkur lúxustæki sem við erum orðin háð – espressóvélin okkar, kaffikvörninódýra en frábæra ísvélin og litla japanska mandólínið mitt.]

Þetta eru topp tíu eldhústólin okkar. Það væri líka gaman að heyra hvaða eldhúsáhöld eru í uppáhaldi hjá ykkur.

Mjúkir granólabitar

Ég hef ekki undan að reyna að búa til einhvers konar snarl til að hafa við hendina þegar óstöðvandi óléttumatarlyst mín lætur til sín heyra. Eplaskonsurnar kláruðust nánast samstundis, allt smálegt sem ég kaupi í matvörubúðinni hverfur fyrir kvöldmat, afgangar kvöldmatarins eru búnir fyrir svefninn og ísskápurinn virðist alltaf álíka tómur og maginn minn. Og ef það er eitthvað sem mér er virkilega illa við þá er það að vera svöng.

Ég hef gert tilraunir til að kaupa granólastangir í pökkum í matvörubúðinni en ég hef komist að því að stangirnar eru litlar, dýrar, langt frá því að vera seðjandi og yfirleitt alltof sætar. Þegar ég sá að Molly á Orangette (sem er einmitt líka ófrísk og á að eiga á svipuðum tíma og ég) er farin að búa til sína eigin granólabita þá ákvað ég að slá til og skella í einn bakka sjálf. Og þetta er miklu betra en litlu innpökkuðu stangirnar í búðinni. Það er hægt að búa til sína eigin bragðblöndu mjög auðveldlega og bitarnir eru  mjúkir, matarmiklir og seðjandi.

SJÁ UPPSKRIFT

Eplaskonsur með osti

Ég held að ég hafi aldrei borðað eins mikið á ævi minni og ég er búin að gera undanfarið. Elmar horfir stundum hissa á mig þegar ég er farin að fá mér þrisvar (ókei, fjórum sinnum) á diskinn eftir að hann er löngu hættur að borða. Því þrátt fyrir að vera gefin fyrir mat þá er ég yfirleitt frekar matgrönn og Elmar er farinn að hafa orð á því að hann hafi aldrei séð mig borða eins mikið og af eins mikilli áfergju. Ég er samt alls ekki ósátt við þennan fylgifisk óléttunnar enda hef ég oft látið fara í taugarnar á mér hversu fljótt ég verð södd þegar góður matur er í boði. Þetta veldur samt smá pirringi  þegar ég vakna um miðjar nætur við garnagaul og þarf að staulast fram í eldhús í myrkrinu til að finna mér eitthvað til að sefa sárasta hungrið.

Gærdagurinn var einn af þessum dögum þar sem allt virðist ganga á afturfótunum alveg frá því að maður fer fram úr rúminu. Þegar dagurinn var næstum því liðinn og engin merki voru um að hann myndi skána þá ákvað ég að baka eitthvað gott og einfalt. Og þessar skonsur björguðu deginum. Þær eru alls ekki of sætar – bökuðu eplabitarnir eru mjúkir og bragðmiklir, osturinn passar vel við brauðið og eplin, og skonsurnar sjálfar eru léttar í sér og smjörmiklar. Þetta er kannski svolítið haustlegt bakkelsi en það kom ekki að sök í kuldanum og rigningunni í gær. Ég ákvað að baka helminginn af skonsunum og frysti hinar til að eiga í ferskan bakstur í dag. Svona er ég nú sniðug stundum.

SJÁ UPPSKRIFT