Skip to content

Mar 10

2 athugasemdir

Frönsk súkkulaðikaka

Þegar Cressida vinkona mín sagði mér að hún væri farin í sykurbindindi þá datt mér í hug að ég ætti ef til vill að gera slíkt hið sama, enda er ég einstaklega sætindaglöð kona og hefði líklega gott af því að láta sykurinn vera í einhvern tíma. Þetta endaði samt þannig að löngun mín í sykur tífaldaðist og ég féll (næstum því) hvern einasta dag. Til þess að fagna lokum bindindis hennar og sjálfsstjórnarleysi mínu þá ákváðum við að baka saman eitt stykki súkkulaðibombu, þamba rauðvín og horfa á heimildarmyndina Kings of Pastry.

Cressida er líka matarbloggari mikill og við eigum það sameiginlegt að vera óhóflega æstar yfir bloggi Davids nokkurs Lebovitz. Það var því aðeins við hæfi að við reyndum við uppskrift sem bæði er í bók hans Ready for Dessert og er einnig aðgengileg á vefsíðu hans. Við ákváðum að baka köku sem hann vill meina að sé ekki (ahemm) hægt að klúðra. Ekki að við klúðruðum henni en hún þurfti smá tilfæringar. Við klæddum kökuformið nostursamlega í álpappír og fylltum vatn í undirliggjandi mót samkvæmt leiðbeiningum en þegar við drógum álpappírinn frá klukkustund seinna þá hafði gufa sloppið inn í álhjúpinn og kakan var svolítið sósuleg.

Við stungum kökunni bara aftur í ofninn og hún heppnaðist svona líka vel en ég held að það megi auðveldlega koma í veg fyrir þetta með því að hylja fyrst op formisins með álpappír og hylja síðan neðri partinn. Passa þarf einnig að þetta sé heilt stykki af álpappír en ekki bútar.

Bakið, njótið og farið með afgangana í vinnuna – svo þið freistist ekki til að borða alla kökuna sjálf.

SJÁ UPPSKRIFT

Mar 6

Ein athugasemd

Quesadillur með sveppum, spínati og geitaosti

Í fyrsta skipti í langan tíma þá er ég komin í tveggja daga helgarfrí. Eftir marga mánuði af atvinnuleysi, eirðarleysi og (alltof, alltof) mörgum klukkutímum af matarbloggshangsi þá tók ég þá ákvörðun að fara að vinna aftur í litlu hryllingsbókabúðinni. Það er nefnilega alveg með ólíkindum hvað það er erfitt fyrir útskrifaðan heimspeking með fáránlegt eftirnafn að fá svo lítið sem viðtal á vinnumarkaði New York.

Það er samt gott að hitta gömlu vinnufélagana (þá örfáu sem eftir eru) og fá sögur af öllu því ótrúlega sem viðgengst í búðarheimi Bandaríkjamanna – þar sem snarklikkaðir eigendur og yfirmenn ganga lausum hala og stéttarfélögin lyfta ekki litla fingri til að hjálpa þeim sem leita á náðir þeirra. Kannski mun ég segja söguna af því þegar eigandinn kýldi mann í andlitið því hann hafði (saklausan) viðskiptavininn grunaðan um búðarhnupl eða þegar hann rak starfsmann fyrir þær sakir að hafa tapað fyrir honum í póker. Því trúið mér, sögurnar eru endalausar og misjafnlega fallegar.

Ég er samt afskaplega róleg þar sem vinnan er tímabundin þar til við leggjumst í örflutninga til Bergen. Við skulum bara vona að ég verði hvorki kýld né rekin fyrir undarlegar sakir. Ég á örugglega eftir að gera ykkur pirruð á því að minna ykkur á að Ísland er eiginlega frábær staður fyrir vinnandi fólk – ef minnið skyldi vera að hrjá ykkur þaðeraðsegja.

En ég er ekki ennþá farin að tala um matinn sem ég eldaði í kvöld. Sem er synd og skömm því að þetta var auðveldasta quesadilluveisla sem ég hef galdrað fram (með hjálp Ree), sem var líka eins gott því að félagslíf okkar hjóna er búið að vera svo skrautlegt og skemmtilegt þessa helgi að ég átti erfitt með að fara fram úr rúminu og ennþá erfiðara með að labba út í búð og velja hráefni. Lúxusvandamál? Kannski.

En í fyllstu alvöru þá eru þessar quesadillur svo góðar að ég á erfitt með að hugsa til þess að afgangurinn fari í nestispakkann hans Elmars og ég þurfi að sitja eftir quesadillulaus á morgun. Sveppirnir og spínatið er steikt upp úr smjöri (namm) og hvítvíni (namm!) og svo er öllu raðað á hveitibökuna og skellt á pönnu í stutta stund. Einfalt, fljótlegt og svo gott að ég held ég fái aldrei nóg.

SJÁ UPPSKRIFT

Feb 28

Ein athugasemd

Salat með glóðaðri papriku, mozzarellaosti og chili

Ég er búin að vera að blogga (of) mikið um pastauppskriftir. Ég tók ekki einu sinni eftir þessu sjálf heldur þurfti að benda mér á að ég væri greinilega að sækja mikið í þá huggun sem heitir og matarmiklir pastaréttir veita. Ég held að þetta sé febrúartengd árátta, því febrúar er klárlega erfiðasti mánuður ársins.

Ég tók því meðvitaða ákvörðun um að vera með salat en ekki pastasull í kvöldmatinn. Ég lagðist í smá rannsóknir og fann uppskrift af salati með glóðaðri papriku og mozzarellaosti. Ég breytti aðeins út frá upprunalegu uppskriftinni og glóðaði chilialdin með paprikunum og saxaði það síðan smátt og dreifði yfir mozzarellaostinn (mozzarella og chili er mögnuð blanda). Útkoman var mjög góð en þetta var næstum því of sterkt fyrir mína bragðlauka en Elmari fannst hitinn ljómandi góður (enda þekki ég fáa með eins háan chiliþröskuld og hann). Það má því sleppa chiliinu alfarið, nota minna, eða setja smá chiliduft í dressinguna til að fá smá hita í salatið. Ef þið viljið gera þetta að grænmetisrétti þá er hægt að búa til öðruvísi dressingu með sítrónusafa, ólívuolíu, salti og pipar í staðinn fyrir ansjósu-balsamikdressinguna. Ég steikti svo baguettesneiðar á pönnu upp úr smjöri og hafði með salatinu.

SJÁ UPPSKRIFT

Feb 27

7 athugasemdir

Sítrónupasta með rjóma, beikoni og basilíku

Ég er gripin sítrónuæði. Það eina sem mig langar virkilega til að borða er sítrónubragðbættur matur. Í hvert skipti sem ég rekst á uppskrift á netinu sem notar sítrónur þá langar mig strax til að hlaupa út í búð, kaupa í réttinn og borða á við þrjá. Sem er einmitt nákvæmlega það sem ég gerði þegar ég sá þessa uppskrift á smitten kitchen um daginn.

Þetta er ekki í fyrsta skipti sem ég bý til sítrónupasta (sjá hér) en mig langaði til að breyta aðeins út frá uppskriftinni á SK til að gera réttinn aðeins saðsamari og vetrarlegri (því það er víst ennþá vetur, því miður). Ég ákvað því að skera niður smá beikon og steikja það með – enda er pasta, rjómi og beikon guðdómleg blanda. Ég var mjög ánægð með útkomuna en fyrir þá sem fá hroll yfir beikoni (af grænmetisætuástæðum eða bara af óskiljanlegum ástæðum) þá er rétturinn mjög góður beikonlaus.

SJÁ UPPSKRIFT

Feb 26

3 athugasemdir

Ofnbakað rigatoni með eggaldini og furuhnetum

Við erum búin að taka sameiginlega ákvörðun um að við ætlum að hunsa hina amerísku Valentínusardagshefð. Elmar gerði reyndar tilraun til að taka þátt í súkkulaðigjafaæðinu í fyrra og gaf mér (ahemm) Twix. Mér fannst það reyndar alveg fínt því  af einhverjum ,óskiljanlegum’ ástæðum var ég sjúk í þetta súkkulaði á þessum tíma og það gerði kvöldvaktina í litlu hryllingsbókabúðinni mun betri fyrir vikið.

En áður en þið haldið að ég hafi blátt áfram hafnað degi sem býður upp á súkkulaði, blóm og kósýheit, þá var hluti af samkomulaginu að við héldum bónda- og konudag heilagan.  Reyndar bakaði ég bara möffins á bóndadaginn og bjóst því ekki við miklu húllumhæi á konudaginn. En sumir eru heppnari en aðrir og ég er ótrúlega heppin. Ég fékk þesssa fallegu túlípana og nýjasta Bon Appetit sem er troðfullt af uppskriftum af bökuðu pasta – nýjustu ástríðu minni í eldhúsinu.

Það er eitthvað við ofnbakað pasta á veturna. Það er auðvelt að matreiða það, það er sjóðandi heitt og (ef þið eruð eins og ég) troðfullt af osti sem teygist endalaust þegar maður lyftir bita upp úr mótinu. Mér finnst þetta líka skemmtileg tilbreytinging frá lasagna sem krefst þess að maður raði hráefninu í snyrtilegar hæðir í réttri röð því þessu má bara gluða beint í eldfast mót, sulla smá osti og pestói yfir og voilá.

Þessi réttur er mjög góður. Grænmetið ristast í ofninum og verður mjúkt en bragðmikið og basilíkan gefur ferskt og upplífgandi bragð. Ég var reyndar að blaðra svo mikið þegar ég útbjó réttinn að ég steingleymdi að setja tómatana með grænmetinu inn í ofninn og seinkaði því matnum um hálftíma því ég var handviss um að þeir máttu ekki missa sín. Matarskammturinn er mjög stór og ég sé fram á að við munum úða þessu í okkur alla helgina.

SJÁ UPPSKRIFT

Feb 18

7 athugasemdir

Linguine með káli, furuhnetum, beikoni og osti

Þessi réttur er mjög oft í kvöldmat (og stundum hádegismat) hjá okkur. Hann er fljótlegur – tekur innan við 30 mínútur – og er virkilega ljúffengur. Ég gæti í raun borðað hann annan hvern dag án þess að fá leið á honum. Það er reyndar skrítið að ég skuli ekki hafa skrifað um hann áður en venjulega er ég í svo miklu letikasti þegar ég bý réttinn til að ég get ekki hugsað mér að dunda við myndtöku einnig. Ég nota yfirleitt blöðrukál í réttinn en nú veit ég ekki hversu fáanlegt það er heima á Íslandi. Blöðrukál er afbrigði af hvítkáli og ég hugsa að það sé líka hægt að nota hvítkál. En það má einnig nota annað grænmeti, t.d. spínat eða klettasalat.

Bónusinn við þennan pastarétt er hversu gaman það er að borða hann. Furuhneturnar og kálið gefa svolítið bit og mozzarella osturinn bráðnar og myndar litla klumpa af osti, beikoni og hnetum. Ég er reyndar alveg veik fyrir öllum réttum sem innihalda beikon eða pancetta og þeir fá sjálfkrafa stjörnu fyrir það eitt að nýta þetta guðdómlega hráefni.

SJÁ UPPSKRIFT

← Older Entries
Newer Entries →