Skip to content

Ágú 10

6 athugasemdir

Engiferöl

Það er afskaplega heitt í New York og samt misstum við af aðalhitabylgjunni. Sólin skín á milli úrhellisskúra og hver einasta flík sem maður klæðist virðist eiginlega bara vera til trafala. Og á meðan Elmar bíður ólmur eftir haustvindum og kuli í lofti þá brosi ég hringinn og nýt þess að vera úti í sólarylnum í þessar fáu vikur áður en veturinn tekur yfir með tilheyrandi snjó, slabbi og ógeði. (Ég veit að þetta hljómar mjög dramatískt allt saman en ég bara þoli ekki kulda í svona marga mánuði!)

En það sem mér finnst eiginlega skemmtilegast af öllu því sem skemmtilegt er í borginni er að vera komin aftur í mitt eigið eldhús með öllu dótinu, kryddinu og matreiðslubókunum sem ég er búin að sanka að mér. Ég kveiki bara á litlu viftunni minni til að kæla mig niður á milli þess sem ég vesenast í því sem mig hefur langað til að búa til síðustu mánuði. Ein af þessum dásemdum er þetta engiferöl.

Ég er almennt ekki mjög hrifin af gosi. Ég var reyndar alveg sjúk í það sem krakki en síðustu ár hef ég bara engan veginn verið spennt fyrir alltof sætu búbbluvatni með vafasömu litarafti og endalausan E-efna lista. En ég hef samt alltaf verið veik fyrir engiferöli og hef drukkið meira af því síðustu tvö ár en ég þori að viðurkenna. Þannig að þegar ég sá uppskrift að heimalöguðu engiferöli hjá Joy the Baker þá gat ég ekki setið á mér og skellti í einn pott. Ég bætti límónuberki við uppskriftina (því ég er svo hrifin af sítrusávöxtum) og útkoman er algjör snilld! Ölið hefur kryddaðan keim og engiferið læðist svolítið aftan að manni eftir að sopinn er tekinn. Ef ein límónusneið er kreist út í er þetta eins og fínasti óáfengi kokkteill (hæ óléttu konur!) en það skaðar drykkinn ekki að sletta smá gini út í. 

SJÁ UPPSKRIFT

Ágú 7

4 athugasemdir

Lambalæri með blóðbergi, rjúpnalaufi og berjum

Tengdamóðir mín veit hvað hún syngur þegar kemur að því að matreiða lambalæri. Og þó að ég hafi fengið mörg góð læri yfir ævina þá verð ég að viðurkenna að nálgun hennar er skemmtileg, íslensk og einstaklega bragðgóð. Blóðbergið og rjúpnalaufið tíndum við á leiðinni niður úr fjallgöngu upp á Hestskarðshnjúk fyrir ofan Siglufjörð en berin voru fryst uppskera frá síðasta sumri. Ég fékk góðfúslegt leyfi hennar til að birta uppskrift að lambalærinu sem við grilluðum í bústaðnum Garði í sumar.

Íslenskt lambakjöt er svo ótrúlega bragðgott og meyrt og bragðið verður margfalt betra þegar það er grillað á kolagrilli og marinerað upp úr íslenskum fjallajurtum og berjum. Og þar sem það fer að líða að berjauppskeru þá hvet ég ykkur til þess að tína blóðberg og rjúpnalauf og nostra við gamla góða lambalærið. Auðvitað má svo nota annað sem ykkur dettur í hug í marineringuna, t.d. birkilauf og berjalyng.

Harpa byrjaði á því að fituhreinsa lærið svolítið en það er gott að rjúfa himnuna til að marineringin fari í kjötið sjálft en ekki bara fituna – það er nóg af fitu á lærinu þó eitthvað af henni sé hreinsað frá. Sem dæmi, þá skar hún 200 grömm af fitu af 3,5 kílógramma læri. Við hreinsuðum mold, mosa og rætur frá rjúpnalaufinu og blóðberginu og notuðum heilmikið því það þarf að hylja lærið alveg með berjum og kryddi. Salt og pipar fer á lærið áður en það fer á grillið því annars fer of mikill vökvi úr lærinu meðan það hvílist í marineringunni. Geyma má lærið í kryddhjúpnum í allt að sex daga.

Við vorum með óvenjustórt læri (3,5 kg) og miðast grilltíminn í uppskriftinni við það. Smærri læri þurfa minni tíma á grillinu.

SJÁ UPPSKRIFT

Ágú 4

10 athugasemdir

Afmæliskaka

Ég varð árinu eldri í gær og eyddi deginum í eldhúsinu en kvöldinu með nokkrum af bestu og uppáhaldsvinum mínum í skemmtilegu matarboði í Vatnsendahverfinu. Það er nefnilega ekki hlaupið að því að finna tíma til að hittast öll saman og því þótti mér óendanlega vænt um að fá heila kvöldstund í víndrykkju, grill, át og spjall. Með okkur var tveggja ára snillingur (hæ Kári!) sem lék við fingur sér og klukkaði okkur á víxl í stórfiskaleik á milli þess sem hann dýfði appelsínusneiðum í tómatsósu og át með bestu lyst. Kósýheitin voru alveg í hámarki.

Og auðvitað bakaði ég afmælisköku handa sjálfri mér. Og það ætti ekki að koma neinum (þ.e. þeim sem þekkja mig og þeim lesa þetta blogg reglulega) að ég bjó til eitt stykki sítrónubombu í tilefni dagsins. Ég hafði séð þessa hnallþóru á smitten kitchen fyrir löngu síðan og hef beðið eftir réttu tilefni í marga mánuði. Kakan er tímafrek en það er hægt að undirbúa allt nema kremið nokkrum dögum áður. Botnana má setja í frysti (eftir að þeir hafa náð stofuhita) og geyma í 2 vikur og sítrónumaukið geymist í kæli í viku. 

Ég verð reyndar að viðurkenna að sítrónumaukið olli mér töluverðum vandræðum og heilabrotum. Ég bjó það til daginn sem ég setti kökuna saman og bölvaði því milli samanbitinna tanna að hafa ekki haft vit á því að hafa gert það a.m.k. deginum áður. Það vildi bara alls ekki þykkna! Ég setti það inn í ísskáp, tók það út aftur, setti það yfir sjóðandi vatn, hrærði eins og ég ætti lífið að leysa, setti það inn í frysti, skellti matarlími í það en það náði samt ekki að þykkna nægilega mikið. Blandan sem varð eftir og situr í ísskápinum í dag er samt þykk og mun nærri því sem ég held að maukið eigi að vera.

Ég virðist samt hafa verið ein um að lenda í vandræðum með maukið – ef ég á að taka mark á athugasemdakerfinu hjá smitten kitchen. Það er tvennt sem ég held að hafi farið úrskeiðis hjá mér. Ég held að ég hafi ekki verið með maukið yfir hita nógu lengi til að byrja með og leyfði því þannig ekki þykkna nægilega, en blandan á að vera álíka þykk og hollandaisesósa á þeim tímapunkti. Svo þykkist maukið þegar það kólnar og því meiri tíma sem þú getur gefið því í kælinum, því betra. Annars get ég líka bent á þesssa sítrónumauksuppskrift ef þið viljið prófa aðra, en Joy of Baking klikkar sjaldnast.

Kremið var samt mun einfaldara og hitamælirinn er í raun óþarfur þó að mér hafi fundist mjög gott að styðjast við hann. Ef þið eruð ekki með hitamæli við hendina þá má þeyta í staðinn á lægstu stillingu í ca. 3 mínútur eða þar til blandan er farin að þykkna. Aukið svo hraðann og þeytið í 5 mínútur og  blandan á að byrja að þykkjast verulega í þeim tíma.

Kakan var virkilega góð! Hún stóðst allar mínar væntingar og mér fannst sætleiki kremsins passa afskaplega vel við súrt bragð sítrónumauksins. Ég skemmti mér líka við að kveikja aðeins í kreminu með crème brûlée kveikjara. 

SJÁ UPPSKRIFT

Júl 25

5 athugasemdir

Heimalöguð pítsa

Við erum komin heim til Íslands í stutt stopp áður en við höldum út í hitann, svitann og íbúðarleitarstressið í New York. Ágústmánuður getur verið þrúgandi í borginni, hitinn er mikill og loftrakinn gerir það að verkum að líkaminn nær ekki að kæla sig sem skyldi. Ég er bæði spennt og afskapleg smeyk við að fara út að leita að íbúð þar sem ég fór næstum því að gráta eitt kvöldið í lestinni þegar við vorum í slíkum tilfæringum síðast. Það er nefnilega enginn skortur á ógeðslegum íbúðum á Manhattan á uppsprengdu verði. Enda erum við staðráðin í að fara yfir East River og setjast að í Brooklyn.

En áður en við förum út þá verðum við á Íslandi í tæpar tvær vikur, bæði norður í Eyjafirði og í höfuðborginni. Ég er einstaklega sátt við að vera komin úr matvörukrísunni í Björgvin og í þéttpakkaðan ísskáp foreldra minna. Við ákváðum að búa til heimalagaðar pítsur í gærkvöldi og fórum beint í að skera niður álegg, hnoða saman deig og sjóða sósu.

Við Elmar höfum verið ansi iðin við að búa til pítsur heima í New York enda eru þær mun betri en þær pítsur sem keyptar eru frá sveittum alþjóðaveitingakeðjum og ég held að við þurfum ekki einu sinni að bera þær saman við djúpfrystar pítsur. Deigið okkar þarf ekki að lyfta sér og má baka strax í heitum ofni til að gera stökkan og þunnan pítsubotn. Hér að neðan er líka uppskrift að uppáhaldspítsusósu okkar og ég gef nokkrar tillögur að ljúffengum áleggsblöndum.

SJÁ UPPSKRIFT

Júl 16

4 athugasemdir

Spagettí carbonara með myntu og garðertum

Eftir miklar bollaleggingar og veðurpælingar þá ákváðum við hjónin að flýja Bergen og héldum til Aurdal í Vestur Noregi. Við leigðum okkur lítinn kofa á rólegu tjaldstæði við Aurlandsána og eyddum þremur dögum í að ganga og skoða eitt fallegasta landsvæði sem ég hef augum litið. Áður en ég fór til Noregs hafði mamma sagt mér að Noregur sé eins og ,,Ísland á sterum“ og hún hefur svo sannarlega rétt fyrir sér. Fjöllin eru stórkostlega há og þverhnípt, dalirnir djúpir og gróðursælir og það er ekki þverfótað fyrir villiblómum og birkitrjám. Fegurðin er yfirgengileg. Það er algjör synd hvað það er dýrt að vera í Noregi og ferðast um því þetta er land sem ég gæti eytt ævinni í að skoða.
Við byrjuðum fyrsta daginn á því að fara í fjallgöngu þar sem fótunum var kippt undan mér þegar ég steig á sleipan stein, ég skall á hliðina í berg og er núna með lófastórt mar á mjöðminni. Það versta við fallið var að ég var með myndavélina óvarða um öxlina og linsan slóst við bergið og er (næstum því) öll. Ég hélt samt áfram að taka myndir á vélina en meirihluti myndanna lenti því miður í ruslinu (restin er á flickr). Ég er svo einstaklega klaufsk að ég lét mér þetta ekki að kenningu verða og rann næstum því fram af bröttum klettastíg daginn eftir. Stundum er það mesta furða að ég hafi aldrei þurft að kalla til björgunarsveitir þegar ég er að hlaupa upp á fjöll.

Eftir svona svaðilför á maður skilið sérlega matarmikið pasta, að mínu mati. Ég er alveg forfallinn aðdáandi carbonara en bý það sjaldan til sökum þess hversu krefjandi það er á meltuna. Þessi carbonararéttur frá Jamie Oliver er sérstaklega skemmtilegur þar sem rétturinn fær smá ferskt bragð frá myntu og garðertum (sem eru víst ranglega kallaðar grænar baunir). Ég nota alltaf frosnar garðertur (peas) því þær eru víst mjög fljótar að missa næringargildi og ferskleika og því er best að kaupa þær beint frá ræktanda eða djúpfrystar í poka.

SJÁ UPPSKRIFT

Júl 12

2 athugasemdir

Sítrónurísottó með risarækjum

Við erum farin að sjá fyrir endann á Noregsdvölinni og reynum núna að nýta þá (fáu) daga sem sólin skín og lofar hlýju veðri. Um daginn fórum við í heilsdags fjallagöngu (þau voru víst þrjú) og sáum norskar rollur, fjöll, dali og vötn. Landslagið hérna er svo yfirmáta fagurt og það er svo gaman að labba um í náttúrunni og borða nesti í skjólsælum lyngskálum. Við vorum reyndar ansi lemstruð og sólbrennd þegar við komum aftur heim og það fossblæddi úr hælnum á Elmari þegar hann dró af sér skóna.

Matarúrvalið hérna í Bergen kom mér svolítið í opna skjöldu og ég verð að viðurkenna að ég er orðin gjörspillt af því úrvali af ferskri matvöru sem stendur mér til boða í New York.  Að horfa í hillurnar getur verið kómísk reynsla því að úrval af niðursoðnu grænmeti er margfalt meira en það ferska. Toro er framleitt í Bergen og heilu rekkarnir eru tileinkaðir öllu því sem hægt er að setja í duftform og blanda vatni. Það sem vegur þó upp á móti er fiskmarkaðurinn niðri við höfnina sem selur fullt af fallegu nýveiddu sjávarfangi.

En það er hægt að kaupa sítrónur hérna. Og ég get hreinlega ekki staðist rétti sem blanda saman sítrónum og sjávarfangi. Sítrónur eru, að mínu mati, undrabarn ávaxtanna og geta ljáð hinum þyngstu réttum ferskt og létt bragð. Og það er tilfellið með þennan sítrónurísottórétt – sítrónan og rækjurnar poppa upp hrísgrjónin sem eru mjúk og rjómakennd. Rísottóréttir krefjast ákveðinnar fyrirhafnar, það þarf að hræra stanslaust í pottinum á meðan heitu soðinu er bætt smám saman við og getur það tekið allt að hálftíma með tilheyrandi verkjum í upphandleggjum og öxlum. En að sama skapi fer fyrirhöfnin ekki á milli mála þegar rétturinn er borðaður, hann bragðast ríkulega af þeirri umhyggju sem hann krafðist.

SJÁ UPPSKRIFT

← Older Entries
Newer Entries →