Jólagjafahugmynd #1: Saltaðar karamellur í súkkulaðihjúpi
Jæja ágæta fólk, þá er komið að fyrstu færslunni í jólagjafaflokkinum mínum. Eitt það fyrsta sem ég vissi að ég vildi búa til þegar ég ákvað þessa færsluröð voru saltaðar karamellur frá David Lebovitz. Ég var því mjög eftirvæntingafull þegar ég tók fram allt hráefnið og raðaði því snyrtilega á eldhúsbekkinn. Nokkrum klukkutímum seinna var ég komin í heimsins mesta þrjóskukast, eldhúsið var á hvolfi, einn af pottunum okkar var húðaður brenndri karamellu og ég hafði misst allt traust á hitamælinum mínum. Bældar streituvaldandi minningar úr efnafræðitímum þeyttust að mér og mæðulegt andlit Mr. Oakes, þegar hann sá að ég hafði klúðrað tilraun dagsins enn einu sinni, var mér ofarlega í huga. Í þriðju tilraun var ég samt komin með bakka af fallegri karamellu sem fékk að kólna í gluggakistunni á meðan ég bjó til kvöldmatinn. Ekki fælast frá þessari uppskrift! Ég ætla að segja ykkur allt sem ég gerði vitlaust og hvernig þið getið forðast það til að fá fallegar og fullkomnar karamellur í fyrstu tilraun. Því þessar karamellur eru svo unaðslega góðar og ég hugsa að fólk verði yfir sig hrifið að fá slíkt góðgæti í jólagjöf.
Það fyrsta sem þið verðið að gera (ef þið eigið ekki slíkt tól ofan í skúffu fyrir) er að fjárfesta í hitamæli. Það eru til ódýrir hitamælar sem eru sérstaklega gerðir fyrir djúpsteikingu og sælgætisgerð og þar sem útkoma karamellunnar veltur algjörlega á því hitastigi sem henni er leyft að ná þá er þetta bráðnauðsynlegt tæki. Lebovitz mælir ekki með hitamælum sem eru með snúru og stálstykki á endanum því þeir þola síður hátt hitastig sírópsins. Áður en þið notið hitamælinn er best að prófa hversu nákvæmur hann er. Hitið vatn í potti, festið hitamælinn við pottinn (ekki leyfa honum að snerta botninn) og náið upp suðu. Mælirinn á að sýna 100C en ef hann er aðeins yfir eða aðeins undir er gott að skrifa það hjá sér og miða við það þegar karamellan er gerð.
Best er að nota pott sem er með þykkum botni (ég endaði á því að nota ódýran IKEA pott með þunnum botni og það var mér ekki til mikilla trafala) og er ca. 4 lítrar að stærð. Ef potturinn er of stór þá eru meiri líkur eru á að karamellan brenni við. Ef potturinn er of lítill þá getur blandan flætt yfir barma pottsins þegar rjómanum er bætt við sjóðandi heitt sírópið. Til að fá sem nákvæmasta hitastig þá er gott að halla pottinum til að leyfa hitamælinum að vera djúpt ofan í karamellunni. (Ég gerði þetta ekki til að byrja með og endaði með brennda karamellu sem bragðaðist svo illa að andlitið á mér festist næstum því endanlega í ljótri grettu.) Einnig þarf að passa að hitamælirinn snerti ekki botninn á pottinum en þá mun mælirinn sýna hærra hitastig en blandan hefur náð.
Hjá sumum virðist karamellan aldrei ná réttu hitastigi eftir að rjómanum er bætt saman við. Þá má bregða á eldra eldhúsráð sem ég veit að amma mín nýtti sér. Takið fram glas (eða litla skál) af köldu vatni (ekki ísköldu vatni en samt því kaldasta sem þið fáið úr krananum), dýfið skeið ofan í karamelluna og hellið úr henni ofan í glasið. Takið karamelluna upp úr með fingrunum og sjáið hvort að karamellan myndi lítinn bolta sem gefur vel undan þrýstingi (án þess þó að gliðna alveg í sundur). Hérna er myndband sem sýnir ykkur hvernig þetta er gert. Ég myndi bæði styðjast við þetta próf sem og hitamælinn til að vera alveg viss um að réttu stigi sé náð. Því það virtist vera alveg sama hversu lengi ég sauð karamelluna, hún virtist bara ekki hitna yfir visst hitastig, ég missti algjörlega trúna á hitamælinum og studdist við vatnsaðferðina undir rest. Það getur tekið dágóðan tíma að ná karamellunni á rétt stig. Ef karamellan er of langt undir réttum hita þá mun hún vera mjög mjúk (svo mjúk að hún heldur ekki formi) og ef hún fer yfir rétt hitastig þá verður hún of hörð (og við viljum ekki láta fólk brjóta í sér tennurnar a jólunum).
Áður en þið byrjið er best að taka fram allt sem þarf að nota, vigta hráefnið og vera með öll tól sem mögulega gætu reynst nauðsynleg við hendina. Passið að vera í eldhúsinu allan tímann og haldið einbeitingu ykkar við karamelluna. Þar sem allt þarf að vera mjög nákvæmt er auðvelt að brenna sírópið við (sérstaklega þegar nýr tölvupóstur er meira spennandi en það sem er í gangi í pottinum, ég get vottað það). Passið að öll áhöld sem þið notið þoli mjög háan hita. Venjuleg plasttól munu bráðna í heitri karamellunni og því er best að nota tréáhöld eða sílíkonskeiðar sem eiga að þola háan hita. Og munið að karamellan er heit og þið getið brennt ykkur illa á henni. Ég náði að brenna mig svona fjórum sinnum og var einu sinni næstum því búin að stinga henni inn fyrir varirnar. En ég er líka óttalegur sauður.
Ef þið hafið þessi atriði í huga er ég nokkuð viss um að þið þurfið ekki þrjár tilraunir eins og ég virtist þurfa. Þið munuð líklega ekki hvæsa í gegnum samanbitnar tennur og þurfið örugglega ekki að fara út í búð með þrumuský yfir hausnum til að kaupa meira síróp. En eins og ég benti á að ofan, ég var alltaf langverst í efnafræðitímum í skóla og átti erfitt með það þolinmæðisverk sem er að fylgjast með hitamæli og vökva á sama tíma. Þannig að ekki láta vandræði mín aftra ykkur, þau í rauninni gáfu mér tækifæri til að prófa allt það sem gat farið úrskeiðis til þess að geta miðlað jafnvel betri leiðbeiningum til ykkar. Við Elmar sitjum núna uppi með 60 ljúffengar súkkulaðihúðaðar karamellur sem við getum ekki hætt að borða og þurfum að fara að deila gleðinni sem fyrst.
Eldað í Vesturheimi 