Ítalskt | Eldað í Vesturheimi

Feb 27

Sítrónupasta með rjóma, beikoni og basilíku

Ég er gripin sítrónuæði. Það eina sem mig langar virkilega til að borða er sítrónubragðbættur matur. Í hvert skipti sem ég rekst á uppskrift á netinu sem notar sítrónur þá langar mig strax til að hlaupa út í búð, kaupa í réttinn og borða á við þrjá. Sem er einmitt nákvæmlega það sem ég gerði þegar ég sá þessa uppskrift á smitten kitchen um daginn.

Þetta er ekki í fyrsta skipti sem ég bý til sítrónupasta (sjá hér) en mig langaði til að breyta aðeins út frá uppskriftinni á SK til að gera réttinn aðeins saðsamari og vetrarlegri (því það er víst ennþá vetur, því miður). Ég ákvað því að skera niður smá beikon og steikja það með – enda er pasta, rjómi og beikon guðdómleg blanda. Ég var mjög ánægð með útkomuna en fyrir þá sem fá hroll yfir beikoni (af grænmetisætuástæðum eða bara af óskiljanlegum ástæðum) þá er rétturinn mjög góður beikonlaus.

SJÁ UPPSKRIFT

Feb 26

3 athugasemdir

Ofnbakað rigatoni með eggaldini og furuhnetum

Við erum búin að taka sameiginlega ákvörðun um að við ætlum að hunsa hina amerísku Valentínusardagshefð. Elmar gerði reyndar tilraun til að taka þátt í súkkulaðigjafaæðinu í fyrra og gaf mér (ahemm) Twix. Mér fannst það reyndar alveg fínt því af einhverjum ,óskiljanlegum’ ástæðum var ég sjúk í þetta súkkulaði á þessum tíma og það gerði kvöldvaktina í litlu hryllingsbókabúðinni mun betri fyrir vikið.

En áður en þið haldið að ég hafi blátt áfram hafnað degi sem býður upp á súkkulaði, blóm og kósýheit, þá var hluti af samkomulaginu að við héldum bónda- og konudag heilagan. Reyndar bakaði ég bara möffins á bóndadaginn og bjóst því ekki við miklu húllumhæi á konudaginn. En sumir eru heppnari en aðrir og ég er ótrúlega heppin. Ég fékk þesssa fallegu túlípana og nýjasta Bon Appetit sem er troðfullt af uppskriftum af bökuðu pasta – nýjustu ástríðu minni í eldhúsinu.

Það er eitthvað við ofnbakað pasta á veturna. Það er auðvelt að matreiða það, það er sjóðandi heitt og (ef þið eruð eins og ég) troðfullt af osti sem teygist endalaust þegar maður lyftir bita upp úr mótinu. Mér finnst þetta líka skemmtileg tilbreytinging frá lasagna sem krefst þess að maður raði hráefninu í snyrtilegar hæðir í réttri röð því þessu má bara gluða beint í eldfast mót, sulla smá osti og pestói yfir og voilá.

Þessi réttur er mjög góður. Grænmetið ristast í ofninum og verður mjúkt en bragðmikið og basilíkan gefur ferskt og upplífgandi bragð. Ég var reyndar að blaðra svo mikið þegar ég útbjó réttinn að ég steingleymdi að setja tómatana með grænmetinu inn í ofninn og seinkaði því matnum um hálftíma því ég var handviss um að þeir máttu ekki missa sín. Matarskammturinn er mjög stór og ég sé fram á að við munum úða þessu í okkur alla helgina.

SJÁ UPPSKRIFT

Feb 6

5 athugasemdir

Tíramísú

Það er komið tæpt ár frá því ég bjó til þennan rétt síðast og hann sló í gegn þá. Einhver vildi halda því fram að þetta væri besta tíramísú sem hann hafði smakkað (score!). Ég er því búin að vera að bíða eftir því að fá tækifæri til að endurtaka leikinn svo ég gæti fært uppskriftina í myndum og máli inn á síðuna. Þegar við buðum vinum okkar í mat þá var ég ekki lengi að ákveða að vera með þennan eftirrétt. Í fyrstu ætlaði ég að bera hann fram með hindberjum (eins og uppskriftin stingur uppá) en þegar ég sá að lítil askja út í búð kostar rúmlega 700 krónur þá ákvað ég að grípa ódýrari bakka af jarðaberjum í staðinn.

Þetta er svolítið öðruvísi útfærslu á hinu klassíska tíramísúi. Venjulega er búðingurinn búinn til úr eggjum, sykri og mascarpone en hérna er mjólk bætt við búðinginn. Það má líka nota annað áfengi en romm, eins og Tia Maria, Kahlúa, Marsala, í raun bara það sem gæti bragðast vel með kaffi og kexi. Þetta er svolítið tímafrekt ferli því að búðingurinn þarf að kólna áður en farið er í að byggja tíramísúið og svo þarf rétturinn sjálfur að kólna í þó nokkrar klukkustundir svo að búðingurinn stífni og heldur sér þegar öllu er hvolft úr mótinu. Það er því mjög sniðugt að búa þetta til deginum áður en það er borið fram og jafnvel sett í frysti í smá stund áður. En, eins og með flestan mat sem krefst mikils tíma, þá er þessi réttur einstaklega bragðgóður og algjörlega fyrirhafnarinnar

[Ég hef bloggað um Klassískt Tíramísu]

SJÁ UPPSKRIFT

Des 5

15 athugasemdir

Rísottó með aspas, ætiþistlahjörtum og shiitake sveppum

Jólin eru komin til Nýju Jórvíkur og með þeim gífurlegur ferðamannafjöldi sem hefur hertekið neðri Manhattan. Ég og Elmar höldum okkur því bara á efri hluta eyjunnar og höfum það gott á meðan hitinn hríðfellur og búðaræði Kanans nær algjöru hámarki. Ég gæti ekki verið afslappaðri og nýt þess að vera ekki í skóla á þessum tíma desembermánaðar enda tengi ég það við kvíðaköst, sjálfsvorkunn og innri baráttu við að hanga yfir skólabókum og greinum þegar mig langar bara til þess að baka smákökur og syngja Heims um ból. Elmar er auðvitað ekki eins afslappaður og vinnur hörðum höndum að því að klára önnina í kennslu og námi. Hann tók sér samt pásu þegar vinir okkar úr austurbænum komu í mat, spil og almenna gleði í gærkvöldi.

Ég rakst á þessa uppskrift á Epicurious og sá útfærslu af henni á Smitten Kitchen og varð strax mjög spennt fyrir að prófa hana. Ég sá sko ekki eftir því enda var þetta algjört lostæti og mér fannst hálf súrt að hafa ekki búið til heilan helling svo ég ætti afgang fyrir daginn í dag. Þetta virðist kannski vera meira maus heldur en það í rauninni er því að það þarf að klára að steikja, elda og undirbúa allt grænmetið í réttinn áður en maður getur hafist handa við það langdregna verk að bæta soði smám saman við hrísgrjónin og hræra þar til handleggirnir verða helaumir og grjónin meyr (enda læt ég Elmar alltaf um að hræra). En það er algjörlega þess virði og mér finnst í rauninni bara gaman að taka til grænmetið, skera það niður og nostra svolítið við það. Ég skal hinsvegar viðurkenna að það að verka ætiþistla er svolítið maus. Ég gæti svosem ústkýrt hvernig er best að gera það en ég held að það sé best að vísa á þetta YouTube myndband.

Ég ætti kannski líka að vera hreinskilin og segja að ég kynnti mér ekki alveg nógu vel hvernig ég ætti að snyrta ferska ætiþistla og þess vegna enduðu þeir í ruslinu og ég neyddist til að taka út frosin ætiþistlahjörtu sem ég keypti í búðinni (stundum get ég séð fyrir mistök mín í eldhúsinu). Þau komu mjög vel út og því get ég alveg sagt, án þess að hika, að frosnu ætiþistlarnir eru alveg ljómandi góðir í þennan réttt. Einhver hvíslaði því nú að mér að líklegast væru aðeins til ætiþistlar í olíulegi í búðunum á Íslandi og ég held nú að þeir ættu að virka líka þó að þeir séu eflaust bragðmeiri heldur en hinir. Ef ykkur finnst bragðið af þeim svolítið yfirþyrmandi þá myndi ég bara setja minna og ef ykkur finnst þeir vera alltof dýrir þá myndi ég bara sleppa þeim alfarið. Upprunalega uppskriftin á Epicurious gerir ekki ráð fyrir ætiþistlum.

SJÁ UPPSKRIFT

Nóv 3

11 athugasemdir

Rísottó með sveppum og tímíani

Hrekkjavaka var um síðustu helgi og það er gaman að sjá hvað Bandaríkjamenn taka þennan dag (og kvöld) hátíðlega. Það virðast allir klæða sig í búning óháð aldri og í New York er haldin árleg skrúðganga sem rúmlega milljón manns fylgjast með. Hverfið okkar er frekar mikið barnahverfi og hér fóru foreldrar í búninga með börnunum sínum og sníktu nammi af búðareigendum og nágrönnum. Helgin var sérstaklega skemmtileg því við fengum góðan gest frá Berlín, hana Guðnýju mína, sem ég hef varla séð frá því að ég flutti frá Edinborg. Það var því mikið drukkið af hvítvíni, spjallað og slúðrað og ég gat auðvitað ekki annað en að bjóða henni upp á heimatilbúinn mat. Ég varð líka mjög spennt því þá gat ég loksins prófað að búa til þetta rísottó (sem mér hefur annars fundist aðeins of mikið maus fyrir okkur tvö).

Ég og Guðný fórum því í matvörubúðina góðu og völdum sveppi til að steikja í réttinn. Við keyptum kantarellusveppi, portobellosveppi og kastaníusveppi. Maður þarf auðvitað ekki að vera svo fínn á því en mér finnst að fyrst sveppirnir eru í svona miklu aðalhlutverki að maður á (að minnsta kosti) að splæsa í kastaníusveppi. Rísottó krefst þolinmæði og alúðar ef þú vilt að rétturinn heppnist vel, þannig að það er kannski ekki sniðugt að búa hann til þegar maður er ör í skapi og við það að brjóta trésleifina á hausnum á maka/vini/meðleigjanda sínum við minnsta tilefni. (Ekki það að ég hóti Elmari með trésleifinni…oft)

SJÁ UPPSKRIFT

Okt 26

4 athugasemdir

Ravíólí með parmaskinku, mozzarella og glóðaðri papriku

Við vorum í góðu yfirlæti hjá vinum okkar í Chapel Hill (sem er í Norður Karólínu) um helgina. Það er alltaf mjög gaman að komast úr borginni og fá að upplifa þá hlið á Bandaríkjunum sem er mjög fjarlæg New York. Það fyrsta sem við gerðum eftir lendingu var að fara á fylkishátíðina sem haldin var í Raleigh. Þarna býðst manni að fara í skemmtitæki, skjóta af alvöru byssu á heystakka og þarna eru haldnar miklar gripasýningar þar sem bændur keppast við að vinna fyrstu verðlaun fyrir kálfa/beljur/naut/endur/hænur o.s.frv. Við sáum meira að segja eina beljuna fá lagningu frá ungum dreng, með hárblásara og þykkum bursta (að sjálfsögðu). Síðast en ekki síst bauðst manni alls konar matur. Og þegar ég segi alls konar þá meina ég alls konar djúpsteiktur matur. Djúpsteiktar ostakökur, djúpsteikt óríókex, djúpsteikt epli, djúpsteikt macaroni og cheese…listinn heldur áfram. Það þarf því kannski ekki að minnast á að allt svæðið var hulið steikingarmistri strax um hádegið. En við prófuðum ýmislegt. Á fyrstu myndinni að ofan heldur Elmar á súkkulaðihúðuðu beikoni á priki, myndin þar á eftir sýnir djúpsteikta eplabita. Við fengum okkur líka besta pretzel sem við höfum smakkað og ég tók svo mynd af ,,corn dogs“, djúpsteiktar pyslur í brauði (sem við lögðum reyndar ekki í að smakka). Ég held að súkkulaðihúðaða beikonið hafi samt toppað allt, meira ruglið.

Ég held að ég hafi örugglega verið búin að segja ykkur frá því að pabbi gaf mér pastavél þegar hann kom í heimsókn í haust. Og það er búið að koma mér á óvart hvað það er gaman að búa til sitt eigið pasta og fletja það út í svona handknúinni græju. Ég fékk allaveganna kikk út úr því. Kosturinn er auðvitað að pastað verður betra og bragðmeira og mér líður alltaf mjög vel þegar ég veit nákvæmlega hvað er í matnum sem ég er að búa til. Það er nefnilega ekki alltaf svo augljóst, sérstaklega á þessum hluta jarðkringlunnar. Það er hægt að sjóða allt pastað í einu en það er líka sniðugt að búa til mikið magn og kæla það (ef það á að nota annan skammt innan við viku) eða þurrka það og þá á pastað að geymast í allt að mánuð. Og ef maður býr til eins mikið af pastaréttum og við þá borgar það sig alveg. Svo þarf maður strangt til tekið ekki svona græju til að búa til heimatilbúið pasta, það er hægt að nota kökukefli í staðinn en það er víst mjög erfitt að ná deiginu eins þunnu og í vélinni. Svo er vélin mín líka rauð og falleg og hin mesta prýði þannig að kökukeflið fær að dúsa ofan í skúffu.

Aðalvesenið við að búa til ravíólí er að ná að búa til koddana þannig að allt loft fari úr koddanum (því annars áttu á hættu að koddarnir springi í sjóðandi vatninu og þá fer allt út um allt). Það eru auðvitað til græjur til að auðvelda ravíólígerðina en þar sem ég er ekki beint með mikið aukapláss í pínkulitla eldhúsinu mínu og þar sem það er hægt að búa þetta til í höndunum þá hugga ég mig bara við það að þetta hljóti að koma með æfingunni. Því ef ég á að vera alveg hreinskilin þá var þetta ansi groddalegt ravíólí hjá mér – koddarnir voru eiginlega of stórir og ansi misvel gerðir. Sjá:

Eins og ég segi, aðaltrikkið er að gera sjálfa koddana, allt annað er mjög einfalt. Það eru í raun (a.m.k.) tvær leiðir til að gera þá. Þú getur annaðhvort skorið langan bút, set fyllinguna á miðju annars helmingsins, bleytt helminginn sem fyllingin er á og lokað með því að leggja auða helminginn yfir og síðan þétta. Þú getur líka skorið niður minni lengjur og lagt fyllinguna í miðju ferningsins, bleytt í kring og lokað með því að leggja annan bút yfir, og þétta. Ég gerði þetta með síðarnefndri aðferðinni en gæti trúað því að sú fyrrnefnda sé einfaldari. (Þetta er á miklu tilraunastigi ennþá sjáið til). Ég miðaði við að bútarnir væru jafnbreiðir hönd minni þegar ég skar þetta til.

Þegar seinni búturinn hefur verið lagður yfir þá þarf að loka með því að strjúka einni hliðinni þéttingsfast (svo að bútarnir límist saman) frá fyllingunni út að enda. Gerið hið sama við hliðina beint á móti. Þegar síðustu hliðunum er lokað þá er mikilvægt að strjúka frá fyllingunni upp að enda svo að sem mest loft náist úr koddanum. Skerið ravíólíið til frá öllum hliðum.