Skip to content

Posts from the ‘Eftirréttur’ Category

Maí 24

3 athugasemdir

Formkökur með telaufum og sítrónukremi

Ég er lasin. Enn og aftur. Ég vil kenna þessu rigningarveðri og hitaflökti um ástand heilsu minnar en einhvern veginn held ég að óhófleg víndrykkja, léttur klæðnaður og lýsisleysi sé líklegri útskýring. Þannig að ég er búin að vera inni við síðustu daga, drekkandi heitt te í lítratali, dreifandi snýtubréfi um alla íbúð eins og mér sé borgað fyrir það og farin að skipuleggja máltíðir út frá því sem eftir situr í ísskápnum. En í gær var aðgerðaleysið að gera út af við mig. Ég ákvað því að baka. Ég þrívafði hlýjasta treflinum um hálsinn á mér, dró á mig regnstígvélin og hóstaði alla leiðina upp í búð.

Það greip mig nefnilega löngun að prófa formkökur kryddaðar með Earl Grey telaufum og smyrja telaufs-sítrónusmjörkremi yfir þær. Og þær eru góðar. Mjög góðar. Kakan er létt í sér, mjúk og tekeimurinn læðist aftan að manni eftir að munnbitinn hefur runnið niður. Kremið er sætt (ég hef minnkað sykurmagnið í uppskriftinni) en sítrónan vegur upp á móti með sýrunni. Smakkið samt kremið til meðan þið bætið sykrinum saman við og finnið það sætumagn sem hentar ykkur best. Það er alltaf hægt að þykkja kremið með smá hveiti ef þess þarf.

Kökurnar eru svo sérstaklega góðar með heitu tei og útsýni á úrhellisrigningu fyrir utan gluggann.

Annars verð ég komin aftur ,heim’ eftir nokkra daga. Og þrátt fyrir veðurspá, eldgos, öskuský, kuldaköst og niðurdrepandi fréttir úr sveitum Íslands þá verð ég að trúa því að nú breytist allt og að Reykjavík muni taka á móti mér með þeirri sumarfegurð sem einkennir hana í mínum huga. Þessi von mín jókst um helming þegar ég rakst á nokkrar línur eftir  Tómas Guðmundsson í dag.

Gríptu dagsins dýra bikar.

Drekktu örugg lífsins vín.

Nóttin bíður björt og fögur.

Borgin ljómar. Sólin skín.

SJÁ UPPSKRIFT

Maí 9

12 athugasemdir

Döðlukaka með heitri karamellusósu

Þessi réttur er breskur að uppruna og er kallaður þar syðra ,,sticky toffee pudding“.  Þótt Bretarnir séu nú ekki beint þekktir fyrir góða hefðbundna matargerð (viðhorf sem ég verð bara að vera algjörlega ósammála) þá ætti enginn að geta neitað því að þessi eftirréttur hreint dásamlegur og einstaklega vel heppnaður sem slíkur. Kakan er borin fram heit og er þung í sér og syndsamlega mjúk, karamellusósan er rík og sæt með eilítri seltu. Ég hef reyndar aldrei fengið eins góð viðbrögð við nokkru sem ég hef búið til. Fólk stundi, ummaði og a-aði og diskarnir voru nánast sleiktir.

Ég fékk þá flugu í höfuðið að prófa að búa til útgáfu af þessum eftirrétti þegar við vorum í Boston. Við fórum á mjög góðan veitingastað eitt kvöldið og ég stóðst ekki þá freistingu að panta mér köku til að fullkomna máltíðina. Ég og tengdamamma áttum svo erfitt með að hemja okkur og kepptumst við að dýfa skeiðinni ofan í kökuna og skrapa eins mikið af heitu karamellusósunni með og hægt var.

Þessi eftirréttur verður brátt klassískur á okkar heimili og ég býst við að heita karamellusósan verði einnig kokkuð upp reglulega til að fylgja hversdagslegum vanilluís.

Má bjóða einhverjum í mat?

SJÁ UPPSKRIFT

Mar 26

10 athugasemdir

Ekta amerísk eplabaka

Það er búin að vera mikil lægð yfir blogginu mínu undanfarið. Ég lá fyrir heima með flensu í rúma viku og átti jafn erfitt með að elda og ég átti með að hugsa um mat þannig að Elmar tók yfir eldhússtörf. Ekki nóg með það heldur hef ég búið til svo óspennandi mat undanfarið að ég get ekki hugsað mér að vansæma þetta annars ágæta blogg með slíkum færslum. Ég bauð vinkonu okkar og kærasta hennar í mat og bjó til þrjár tegundir af calzone, þrjár tegundir af brauðmiklum og bragðlausum hálfmánum. Ég skammaðist mín svolítið.

Í dag varð ég að búa til eitthvað gott og kræsilegt svo ég gæti snúið við blaðinu og hafið nýtt eldamennskutímabil, tímabil sem markast ekki af bragðlausum og misheppnuðum mat. Ég er búin að ætla mér lengi að búa til eplaböku (eplapæ) en hef verið of löt til að lesa mér til um hvernig best sé að meðhöndla deigið. Ég fékk þá hugljómun að láta loks verða af því þegar ég og Elmar rákumst á fjöll af allskyns eplum fyrir utan búðina okkar í morgun. Í staðinn fyrir að gera allt það sem ég á að vera að gera þá ákvað ég að leggjast yfir bækur og veraldarvefinn til að finna eplabökuuppskrift sem væri bloggsins verðug. Og viti menn, bakan heppnaðist! Skelin er með dásamlegum smjörkeim, hún er mjúk en samt með biti, eplin eru sæt og brómberin hafa litað fyllinguna fallega fjólubláa og gefa eilítið súrt bragð til mótvægis við sætuna. Ég er stolt, ánægð og (best af öllu) hætt að skammast mín.

Það sem er mikilvægast við eplabökuna er bökuskelin sjálf. Það er svo svekkjandi að fá eplabökusneið og uppgötva að skelin er of hörð/of þétt í sér/of laus í sér. Það eru nokkur atriði sem verður að hafa í huga þegar deigið er gert svo að þessi atriði trufli ekki eplabökuupplifunina. Í fyrsta lagi má ekki vinna deigið of mikið – þ.e. það má ekki hnoða það of mikið og það má ekki kreista það of mikið, annars verður það alltof þétt í sér við bakstur. Það mun virðast mjög laust í sér þegar það er sett inn í ísskáp en eftir hálftíma í kæli þá þéttist það og dregst svolítið saman. Í öðru lagi má ekki fletja út deigið og skera það til á of heitum stað, t.d. við hliðina á ofninum eða hitara því þá bráðnar smjörið í deiginu og það verður mjög erfitt að vinna með það. Í þriðja lagi verður að leyfa deiginu að hitna aðeins ef það hefur verið lengur en hálftíma í kæli, leyfið því að verða köldu og þéttu en samt sveigjanlegu svo hægt sé að fletja það út án þess að það rifni.

SJÁ UPPSKRIFT

Mar 10

2 athugasemdir

Frönsk súkkulaðikaka

Þegar Cressida vinkona mín sagði mér að hún væri farin í sykurbindindi þá datt mér í hug að ég ætti ef til vill að gera slíkt hið sama, enda er ég einstaklega sætindaglöð kona og hefði líklega gott af því að láta sykurinn vera í einhvern tíma. Þetta endaði samt þannig að löngun mín í sykur tífaldaðist og ég féll (næstum því) hvern einasta dag. Til þess að fagna lokum bindindis hennar og sjálfsstjórnarleysi mínu þá ákváðum við að baka saman eitt stykki súkkulaðibombu, þamba rauðvín og horfa á heimildarmyndina Kings of Pastry.

Cressida er líka matarbloggari mikill og við eigum það sameiginlegt að vera óhóflega æstar yfir bloggi Davids nokkurs Lebovitz. Það var því aðeins við hæfi að við reyndum við uppskrift sem bæði er í bók hans Ready for Dessert og er einnig aðgengileg á vefsíðu hans. Við ákváðum að baka köku sem hann vill meina að sé ekki (ahemm) hægt að klúðra. Ekki að við klúðruðum henni en hún þurfti smá tilfæringar. Við klæddum kökuformið nostursamlega í álpappír og fylltum vatn í undirliggjandi mót samkvæmt leiðbeiningum en þegar við drógum álpappírinn frá klukkustund seinna þá hafði gufa sloppið inn í álhjúpinn og kakan var svolítið sósuleg.

Við stungum kökunni bara aftur í ofninn og hún heppnaðist svona líka vel en ég held að það megi auðveldlega koma í veg fyrir þetta með því að hylja fyrst op formisins með álpappír og hylja síðan neðri partinn. Passa þarf einnig að þetta sé heilt stykki af álpappír en ekki bútar.

Bakið, njótið og farið með afgangana í vinnuna – svo þið freistist ekki til að borða alla kökuna sjálf.

SJÁ UPPSKRIFT

Feb 17

2 athugasemdir

Sítrónubitar

Ég elska sítrónur. Ég elska þær svo mikið að ef ég mætti bara velja mér einn ávöxt til matar það sem eftir væri þá yrðu sítrónur fyrir valinu. Þær eru svo ferskar, fallegar og gular. Þær eru frábærar í mat, bakstur, svaladrykki (bjór og hanastél auðvitað meðtalin) og mér finnast þær gómsætar einar og sér. Það skemmir heldur ekki fyrir að þær eru sérstaklega góðar á veturnar og vorin og gefa fögur fyrirheit um hlýrri og betri daga.

Snillingurinn David Lebovitz var að setja þessa uppskrift inn á bloggið sitt í dag og ég var varla búin með færsluna þegar ég var komin í yfirhöfn og vettlinga og hljóp við fót, full af kvefi og hálsbólgu, út í matvöruverslunina á horninu. Það sem mér finnst sérstaklega sniðugt við uppskriftina hans er að hann notar heila sítrónu – aldinkjöt, safa og börk – þannig að sítrusbragðið kemur mjög sterkt fram. Botninn er einfaldur en hæfilega stökkur og vanillan gefur honum smá karakter.

Lebovitz tekur sérstaklega fram að best er að nota lífræna sítrónu. Ég held reyndar að þær séu ekki fluttar inn til Íslands vikulega og auðvitað er hægt að nota ólífræna sítrónu í staðinn. Þegar ég var að skera mína í sundur og hreinsa fræin þá tók ég eftir að það var sérstaklega mikið af hvíta efninu sem liggur á milli kjötsins og barkarins. Þetta er bitrasti hluti sítrónunnar þannig að ég skar aðeins af því frá við endana til öryggis.

Sítrónubitarnir geymast í ca. 3 daga ef þeir eru geymdir við stofuhita. Það er líka hægt að frysta þá en þá þarf að leyfa þeim að þiðna alveg áður en þeir eru bornir fram, ekki setja þá í örbylgjuna. Það er svo mjög fallegt að skreyta bitana með smá flórsykri. Þessir bitar eru örugglega mjög góðir sem eftirréttur – þeir eru svo ferskir og ágætlega léttir í maga.


SJÁ UPPSKRIFT

Feb 11

3 athugasemdir

Ofnbakaðar perur með vanillu

Ég er búin að vera dugleg að fylla í baksturs- og eftirréttaflokkinn hérna síðustu vikur. Kannski er það vegna þess að ég er farin að missa trúna á að veturinn sleppi taki sínu og ég þurfi því ekki að hafa áhyggjur af því að passa í sumarkjólana mína. Ég stóð sjálfa mig að því að reyna að sannfæra sjálfa mig, þegar ég fékk mér í þriðja sinn á diskinn, að þessi réttur væri í rauninni ekki svo óhollur. En svo mundi ég að ég var búin að drekkja honum í sykri og smjöri. En hverjum er ekki sama? Ávextir eru góðir, sykur er góður og smjör er (alltof) gott. Og ef ég á að vera alveg hreinskilin þá trúi ég því að við lifum bara einu sinni (eða höfum a.m.k. ekki tryggingu fyrir öðru) og ég ætla hreinlega ekki að eyða ævinni í að telja ofan í mig hverja einustu hitaeiningu, og þá sérstaklega þegar um er að ræða eftirmat á föstudagskvöldi.

Ég fór á bóndamarkaðinn í dag og keypti þessar dýrindis perur. Ég vissi að ég væri að fara að ofnbaka þær þannig að ég passaði að velja þeir hörðustu – þær eru langbestar þannig. Ég átti vanillustöng frá því um jólin en annars hefði ég líklega reynt að breyta þessari uppskrift því vanillustangir eru alveg fokdýrar(!). Það er auðvitað lítið mál að sleppa vanillunni, karamellan sem myndast við að ofnbaka smjör og sykur þarf ekki nauðsynlega á henni að halda.

Þessi réttur er guðdómlegur. Sjálf elska ég ávexti, karamellu og vanilluís þannig að þetta er ekkert sérstaklega flókið dæmi. En þetta er líka svo góð tilbreyting frá þungum súkkulaðiríkum eftirréttum sem venjulega fylgja álíka þungri máltíð á þessum tíma árs. Þetta er líka góð leið til að matreiða ávextina (því þetta þarf auðvitað ekki að einskorðast við perur) sem fást í matvörubúðunum heima á Íslandi. Þið vitið, þessa hörðu og óþroskuðu sem virðast aldrei ná að bragðast vel.

SJÁ UPPSKRIFT

« Eldri færslur
Nýrri færslur »