Ávextir | Eldað í Vesturheimi

Mar 26

Ekta amerísk eplabaka

Það er búin að vera mikil lægð yfir blogginu mínu undanfarið. Ég lá fyrir heima með flensu í rúma viku og átti jafn erfitt með að elda og ég átti með að hugsa um mat þannig að Elmar tók yfir eldhússtörf. Ekki nóg með það heldur hef ég búið til svo óspennandi mat undanfarið að ég get ekki hugsað mér að vansæma þetta annars ágæta blogg með slíkum færslum. Ég bauð vinkonu okkar og kærasta hennar í mat og bjó til þrjár tegundir af calzone, þrjár tegundir af brauðmiklum og bragðlausum hálfmánum. Ég skammaðist mín svolítið.

Í dag varð ég að búa til eitthvað gott og kræsilegt svo ég gæti snúið við blaðinu og hafið nýtt eldamennskutímabil, tímabil sem markast ekki af bragðlausum og misheppnuðum mat. Ég er búin að ætla mér lengi að búa til eplaböku (eplapæ) en hef verið of löt til að lesa mér til um hvernig best sé að meðhöndla deigið. Ég fékk þá hugljómun að láta loks verða af því þegar ég og Elmar rákumst á fjöll af allskyns eplum fyrir utan búðina okkar í morgun. Í staðinn fyrir að gera allt það sem ég á að vera að gera þá ákvað ég að leggjast yfir bækur og veraldarvefinn til að finna eplabökuuppskrift sem væri bloggsins verðug. Og viti menn, bakan heppnaðist! Skelin er með dásamlegum smjörkeim, hún er mjúk en samt með biti, eplin eru sæt og brómberin hafa litað fyllinguna fallega fjólubláa og gefa eilítið súrt bragð til mótvægis við sætuna. Ég er stolt, ánægð og (best af öllu) hætt að skammast mín.

Það sem er mikilvægast við eplabökuna er bökuskelin sjálf. Það er svo svekkjandi að fá eplabökusneið og uppgötva að skelin er of hörð/of þétt í sér/of laus í sér. Það eru nokkur atriði sem verður að hafa í huga þegar deigið er gert svo að þessi atriði trufli ekki eplabökuupplifunina. Í fyrsta lagi má ekki vinna deigið of mikið – þ.e. það má ekki hnoða það of mikið og það má ekki kreista það of mikið, annars verður það alltof þétt í sér við bakstur. Það mun virðast mjög laust í sér þegar það er sett inn í ísskáp en eftir hálftíma í kæli þá þéttist það og dregst svolítið saman. Í öðru lagi má ekki fletja út deigið og skera það til á of heitum stað, t.d. við hliðina á ofninum eða hitara því þá bráðnar smjörið í deiginu og það verður mjög erfitt að vinna með það. Í þriðja lagi verður að leyfa deiginu að hitna aðeins ef það hefur verið lengur en hálftíma í kæli, leyfið því að verða köldu og þéttu en samt sveigjanlegu svo hægt sé að fletja það út án þess að það rifni.

SJÁ UPPSKRIFT

Feb 17

2 athugasemdir

Sítrónubitar

Ég elska sítrónur. Ég elska þær svo mikið að ef ég mætti bara velja mér einn ávöxt til matar það sem eftir væri þá yrðu sítrónur fyrir valinu. Þær eru svo ferskar, fallegar og gular. Þær eru frábærar í mat, bakstur, svaladrykki (bjór og hanastél auðvitað meðtalin) og mér finnast þær gómsætar einar og sér. Það skemmir heldur ekki fyrir að þær eru sérstaklega góðar á veturnar og vorin og gefa fögur fyrirheit um hlýrri og betri daga.

Snillingurinn David Lebovitz var að setja þessa uppskrift inn á bloggið sitt í dag og ég var varla búin með færsluna þegar ég var komin í yfirhöfn og vettlinga og hljóp við fót, full af kvefi og hálsbólgu, út í matvöruverslunina á horninu. Það sem mér finnst sérstaklega sniðugt við uppskriftina hans er að hann notar heila sítrónu – aldinkjöt, safa og börk – þannig að sítrusbragðið kemur mjög sterkt fram. Botninn er einfaldur en hæfilega stökkur og vanillan gefur honum smá karakter.

Lebovitz tekur sérstaklega fram að best er að nota lífræna sítrónu. Ég held reyndar að þær séu ekki fluttar inn til Íslands vikulega og auðvitað er hægt að nota ólífræna sítrónu í staðinn. Þegar ég var að skera mína í sundur og hreinsa fræin þá tók ég eftir að það var sérstaklega mikið af hvíta efninu sem liggur á milli kjötsins og barkarins. Þetta er bitrasti hluti sítrónunnar þannig að ég skar aðeins af því frá við endana til öryggis.

Sítrónubitarnir geymast í ca. 3 daga ef þeir eru geymdir við stofuhita. Það er líka hægt að frysta þá en þá þarf að leyfa þeim að þiðna alveg áður en þeir eru bornir fram, ekki setja þá í örbylgjuna. Það er svo mjög fallegt að skreyta bitana með smá flórsykri. Þessir bitar eru örugglega mjög góðir sem eftirréttur – þeir eru svo ferskir og ágætlega léttir í maga.

SJÁ UPPSKRIFT

Feb 11

3 athugasemdir

Ofnbakaðar perur með vanillu

Ég er búin að vera dugleg að fylla í baksturs- og eftirréttaflokkinn hérna síðustu vikur. Kannski er það vegna þess að ég er farin að missa trúna á að veturinn sleppi taki sínu og ég þurfi því ekki að hafa áhyggjur af því að passa í sumarkjólana mína. Ég stóð sjálfa mig að því að reyna að sannfæra sjálfa mig, þegar ég fékk mér í þriðja sinn á diskinn, að þessi réttur væri í rauninni ekki svo óhollur. En svo mundi ég að ég var búin að drekkja honum í sykri og smjöri. En hverjum er ekki sama? Ávextir eru góðir, sykur er góður og smjör er (alltof) gott. Og ef ég á að vera alveg hreinskilin þá trúi ég því að við lifum bara einu sinni (eða höfum a.m.k. ekki tryggingu fyrir öðru) og ég ætla hreinlega ekki að eyða ævinni í að telja ofan í mig hverja einustu hitaeiningu, og þá sérstaklega þegar um er að ræða eftirmat á föstudagskvöldi.

Ég fór á bóndamarkaðinn í dag og keypti þessar dýrindis perur. Ég vissi að ég væri að fara að ofnbaka þær þannig að ég passaði að velja þeir hörðustu – þær eru langbestar þannig. Ég átti vanillustöng frá því um jólin en annars hefði ég líklega reynt að breyta þessari uppskrift því vanillustangir eru alveg fokdýrar(!). Það er auðvitað lítið mál að sleppa vanillunni, karamellan sem myndast við að ofnbaka smjör og sykur þarf ekki nauðsynlega á henni að halda.

Þessi réttur er guðdómlegur. Sjálf elska ég ávexti, karamellu og vanilluís þannig að þetta er ekkert sérstaklega flókið dæmi. En þetta er líka svo góð tilbreyting frá þungum súkkulaðiríkum eftirréttum sem venjulega fylgja álíka þungri máltíð á þessum tíma árs. Þetta er líka góð leið til að matreiða ávextina (því þetta þarf auðvitað ekki að einskorðast við perur) sem fást í matvörubúðunum heima á Íslandi. Þið vitið, þessa hörðu og óþroskuðu sem virðast aldrei ná að bragðast vel.